Choroby wątroby i nerek - rośliny modyfikowane genetycznie
W latach 1995-2011 twórca naszego produktu codziennie nadzorował gospodarstwo hodowlane produkujące od 7 do 12 tysięcy świń rocznie. W tym czasie stale monitorował stan zwierząt.
Począwszy od 2005 r. jego obserwacje wykazały stałe pogarszanie się stanu dwóch centralnych narządów metabolicznych świń, wątroby i nerek. Świadczyły o tym zmiany w stanie narządów badanych podczas sekcji zwłok. Coraz więcej małych świń rodziło się ze względu na stan dwóch ważnych narządów, wątroby i nerek. Do 2007 roku trend ten nasilił się.
Po 2011 r. przez cztery lata badano inne fermy trzody chlewnej w Europie. Badanie miało na celu potwierdzenie pogorszenia stanu zdrowia świń. Stało się jasne, że problem jest obecny w większości krajów, z różnym nasileniem.
Dowody na przewlekłe problemy z wątrobą
Problemy z wątrobą potwierdziliśmy badaniami krwi przeprowadzonymi na kilku farmach. Objawy były również widoczne. W niektórych gospodarstwach prosięta, tuczniki i lochy mają masę żółtawych powiek. W tym czasie poziom bilirubiny we krwi jest już bardzo wysoki z powodu zapalenia wątroby. Zjawisku temu towarzyszą jasne odchody.
Przestrzeń płynowa komórek wątroby objętych stanem zapalnym zwiększa się, powodując ich pęcznienie i blokowanie wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych. Zapobiega to przedostawaniu się żółci do pęcherzyka żółciowego. W związku z tym żółć nie może być wydalana do jelita, a skuteczność trawienia tłuszczu jest upośledzona.
Krytyczny funkcja wątroby jest produkcja hormonów. Gdy produkcja hormonów nie jest prawidłowa, metabolizm węglowodanów i synteza glukokortykoidów (które odgrywają rolę w regulacji hormonalnej) są również uszkodzone.
Genetycznie modyfikowana soja odporna na glifosat - skąd się wzięła?
Aby zrozumieć historię i skutki upraw genetycznie modyfikowanych, musimy spojrzeć nieco wstecz. W 1996 r. Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków zatwierdziła uprawę genetycznie zmodyfikowanej soi odpornej na glifosat (substancja czynna glifosat jest tak zwanym herbicydem totalnym. Jest szeroko stosowany w rolnictwie pod kilkoma nazwami handlowymi: Roundup Ultra®, Roundup Pro®, Accord®, Honcho®, Pondmaster®, Protocol®, Rascal®, Expedite®, Ranger®, Bronco®, Campain®, Landmaster®, Fallow Master®, Glyphomax®, Glypro®, Silhouette®, Rattler®, MirageR®, JuryR®, Touchdown®, Rodeo®, Aquamaster®).
Genetycznie modyfikowana soja nie produkuje więcej i nie jest bardziej odporna na choroby. Jest bardziej podatna na grzyby, nie jest bardziej odporna na suszę i nie zawiera więcej składników odżywczych niż jej wersja niezmodyfikowana genetycznie. Jest jednak odporna na herbicydy.
Żywność przeznaczona do spożycia przez ludzi w Europie jest wolna od genetycznie modyfikowanych roślin lub ich pochodnych. Ograniczenie to nie dotyczy jednak gospodarstw hodowlanych, więc tania, genetycznie modyfikowana soja jest podstawą paszy dla zwierząt. Tak więc uprawy GMO i glifosat nadal pośrednio wpływają na wiele produktów spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Biochemiczne podstawy modyfikacji genetycznej
W roślinach kwitnących, grzybach i wielu bakteriach aminokwasy z aromatycznymi łańcuchami bocznymi są syntetyzowane przez szlak szikimatu. Glifosat blokuje aktywność enzymu EPSP i zabija roślinę.
W soi odpornej na glifosat modyfikacja genetyczna skutkuje zmodyfikowanym enzymem. Enzym syntetazy CP4 EPSP z bakterii Agrobacterium tumefaciens przekształca kwas szikimowy. W ten sposób rozwiązano problem powstawania aromatycznych aminokwasów bocznych w soi GMO. Oprysk zabija wszystkie inne rośliny z wyjątkiem soi GMO.
Modyfikacja genetyczna i zmiany wartości rezydualnej glifosatu
W ciągu ostatnich 20 lat maksymalny limit pozostałości glifosatu został znacznie zwiększony zarówno w żywności, jak i paszy. Tendencja ta jest również powszechna w Europie i Ameryce. Pierwszy wzrost z 0,1 mg/kg do 20 mg/kg miał miejsce w 1999 roku. W USA limit został jeszcze bardziej podniesiony z 20 mg/kg do 40 mg/kg w 2014 roku.
W wielu przypadkach nie są one nawet zgodne z dopuszczalnym limitem. Zdrowia Roślin duńskiego Ministerstwa Rolnictwa i Rybołówstwa przetestował ekstrahowaną śrutę sojową importowaną z obu Ameryk. W 3 z 4 próbek zawartość glifosatu była wyższa niż dozwolone 20 mg/kg. Materiał testowy jest dostępny tutaj.
Dlaczego pozostałości glifosatu u ludzi lub zwierząt mogą powodować problemy?
Wcześniejsze stanowisko było takie, że glifosat nie ma bezpośredniego negatywnego wpływu na ssaki. Zostało ono jednak obalone po tym, jak wykazano, że glifosat hamuje działanie grupy enzymów cytochromu P450. Ten układ enzymatyczny katalizuje ponad 60 reakcji biochemicznych w retikulum endoplazmatycznym wątroby. Odgrywa on istotną rolę w degradacji ksenobiotyków (sztucznych substancji chemicznych). Ten układ enzymatyczny degraduje ponad 650 substratów ksenobiotycznych. Jego normalne funkcjonowanie ma ogromne znaczenie.
Układ enzymatyczny cytochromu P450 i jego funkcje
W latach 60. przemysł farmaceutyczny odkrył, że enzymy cytochromu P450 odgrywają kluczową rolę w absorpcji leków w organizmie. (W ciągu ostatnich kilku lat wiedza na temat nadrodziny enzymów monooksygenazy zawierających hem cytochrom P450 znacznie wzrosła). Do 1995 roku na całym świecie zidentyfikowano 481 różnych enzymów P450.
Enzymy cytochromu P450 są obecne głównie w retikulum endoplazmatycznym hepatocytów w wątrobie, enterocytach jelita cienkiego oraz w mniejszych ilościach w nerkach, płucach i mózgu. Enzymy cytochromu P450 katalizują konwersję ponad 60 endogennych substratów w organizmie ssaków. Są one zaangażowane w metabolizm prostaglandyn, kwasów tłuszczowych, hormonów steroidowych, witaminy D, leukotrienów (hormonów miejscowych) itp. System cytochromu P450 ma kluczowe znaczenie w degradacji i detoksykacji substancji toksycznych i sztucznych ksenobiotyków.
Klucz do skutecznej detoksykacji
Enzymy sprawiają, że cząsteczka substratu w centrum aktywnym P450 jest bardziej rozpuszczalna w wodzie, dzięki czemu organizm może ją łatwiej wyeliminować. Aktywność enzymów P450 w organizmie nie jest stała. Ksenobiotyki lub specyficzne endogenne cząsteczki regulatorowe wprowadzone do organizmu mogą zwiększać (induktory) lub zmniejszać (inhibitory) aktywność enzymów P450.
Istnieją dowody na to, że glifosat jest ksenobiotykiem, który może hamować aktywność enzymów cytochromu P450. Problem jest poważny, ponieważ powoduje toksyczny wpływ na organizm i zmniejsza detoksykację wszystkich innych ksenobiotyków. Zmniejsza tolerancję organizmu na mykotoksyny.
Hepatotoksyczność glifosatu
Kilku badaczy opisało hepatotoksyczne działanie glifosatu u ssaków, prowadzące bezpośrednio do chorób wątroby. Nawet w niskich stężeniach glifosat wpływa na wątrobę (Benedetti et al. 2004).
Séralini i współpracownicy (2011) przeprowadzili 90-dniową próbę karmienia ssaków. Stwierdzili, że uprawy GMO powodowały przewlekłą toksyczność zarówno w wątrobie, jak i nerkach zwierząt.
W eksperymencie przeprowadzonym przez J.A. Carmen et al. (2013), samice hodowane na dietach GMO z soi i kukurydzy miały o 25% większą masę macicy niż świnie hodowane na dietach bez GMO. Zwierzęta wykazywały przerost endometrium i endometriozę. Jest to spowodowane wysokim poziomem hormonu estrogenu w połączeniu z niskim poziomem progesteronu i upośledzoną funkcją enzymów cytochromowych (powinny one rozkładać estrogen).
Problemy z nerkami u pracowników rolnych
Uszkadzające nerki działanie glifosatu zaobserwowano u młodych pracowników rolnych w Indiach, na Sri Lance i w Ameryce Środkowej. Niewyjaśniona przewlekła choroba nerek (CKD) pojawiła się w ciągu ostatniego półtorej dekady. Do tej pory na tę tajemniczą chorobę zmarło ponad 20 000 osób.
Od 2007 roku liczba pacjentów z tej populacji wymagających dializy nerek stale rośnie. Podejrzewa się, że przyczyną jest zwiększone stosowanie glifosatu oraz wysoki poziom arsenu i kadmu w wodzie w regionie.
Ponieważ glifosat łatwo tworzy chelaty z metalami ciężkimi, naukowcy podejrzewają, że przyczyną problemu jest uszkadzające nerki działanie glifosatu i chelatów metali ciężkich.
Problemy z nerkami u zwierząt
Przewlekła niewydolność nerek jest częstym zjawiskiem w stadach świń. Podczas normalnego funkcjonowania nerki wydalają z krwi kreatyninę i mocznik. Kiedy czynność nerek jest spowolniony lub upośledzony, poziom kreatyniny i mocznika we krwi wzrasta. Zdrowy mocz świń nie zawiera bilirubiny. Jeśli bilirubina zostanie wykryta, jest to prawdopodobnie spowodowane przez wątroba problem z funkcją.
W wyniku działania toksycznego dochodzi do uszkodzenia wątroby. W przypadku rozproszonego wakuolizmu, spuchnięte komórki wątroby ściskają wewnątrzwątrobowe naczynia włosowate, powodując ich zablokowanie. Wątroba produkuje żółć, która nie może zostać wydalona do jelita. Bilirubina jest następnie uwalniana do krwiobiegu.
Nerki wydalają bilirubinę do krwi. Pojawienie się urobilinogenu w moczu wskazuje już na problemy z wątrobą i nerkami. Pojawienie się ciał ketonowych w moczu i pH moczu między 5,0 a 6,0 jest konsekwencją niewyrównanej kwasicy.
Zdrowe (dobra czynność nerek, metabolizm węglowodanów bez ketozy, sprawne krążenie i oddychanie) lochy mają pH moczu na poziomie 7,0-7,5. Jeśli pasza lochy nie zawiera białka zwierzęcego, pH jest wyższe, zakładając, że zdrowe zwierzę ma pH 7,5. W przypadku przewlekłej niewydolności nerek tak jest.
Może występować rzeczywiste wydalanie białka z moczem, w którym to przypadku białko pochodzi z białka osocza krwi. W moczu może znajdować się białko pochodzenia pozanerkowego. W tym przypadku komórki nabłonkowe oderwane od ścian dolnych dróg moczowych po wydaleniu przez nerki przedostają się do moczu (z powodu choroby dolnych dróg moczowych). Chorobę zapalną dolnych dróg moczowych można wykluczyć bez obecności azotynów w moczu. Azotyny są również obecne w moczu w przypadku bakteryjnego zakażenia dróg moczowych.
W ciągu ostatnich 10-15 lat zaobserwowaliśmy kilka zewnętrznych zmian i zjawisk u loch hodowlanych, które nie występowały przed przełomem tysiącleci. Zjawiska te wynikają z problemów fizjologicznych wątroby i nerek, które wpływają na witalność i ilość reprodukcji.
Gdzie szukać rozwiązania?
Formułując Fulvicherb-Synergyzwróciliśmy się do natury: ostropest plamisty jest jednym z najsilniejszych detoksyfikatorów. Swoje działanie zawdzięcza zawartemu w owocach kompleksowi flawonolignanów, znanemu jako sylimaryna. Substancje zawarte w kompleksie sylimaryny skutecznie wiążą się z komórkami wątroby, zapobiegając przedostawaniu się toksyn do wątroby. Neutralizujące działanie sylimaryny umożliwia komórkom wątroby skuteczniejszą walkę z ksenobiotykami i aminami biogennymi.
Kompleks sylimaryny ma działanie ochronne na enzymy cytochromu p450.
Doustne podawanie sylimaryny ma wyraźny wpływ na uszkodzenie wątroby. Zmniejsza peroksydację lipidów i zwiększa aktywność enzymów antyoksydacyjnych, wzmacniając antyoksydacyjny system obronny wątroby. Zmniejsza nadekspresję cytokin prozapalnych, hamuje sygnalizację zapalną i poprawia witalność wątroby. Enzymy wątrobowe ALT, AST, ALP i GGTA w surowicy krwi poprawiają się pod wpływem działania sylimaryny.
Poziom enzymów antyoksydacyjnych (katalazy, dysmutazy ponadtlenkowej, peroksydazy glutationowej i S-transferazy glutationowej) wzrasta dramatycznie przy użyciu sylimaryny (Lan Wang et al. 2017).
Sylimaryna koncentruje się w komórkach nerek i promuje procesy regeneracji w komórkach nabłonkowych kanalików nerkowych. Sylimaryna chroni zwierzęta i ludzi przed toksycznym uszkodzeniem nerek (Barbara L et al. 2008).
Jak możemy wykorzystać moc natury
Aktywny składnik ostropestu plamistego jest bardzo słabo wykorzystywany. Jest nierozpuszczalny w wodzie, co ogranicza jego zastosowanie wewnętrzne i zewnętrzne. W eksperymentach na szczurach wykorzystano jedynie 0,95% ilości sylibininy podanej doustnie (Jhy-Wen Wu et al. 2007).
Fulvicherb - Synergy zawiera kompleks wzmacniaczy wchłaniania sylimaryny i zapewnia 4,6 do 10-krotne wchłanianie według różnych źródeł literaturowych. Substancje wzmacniające działanie i adiuwanty, takie jak taksyfolina, kwercetyna, kemferol i apigenina (o różnych właściwościach polarności), synergizują działanie aktywnych składników typu sylimaryny z kompleksu flawonolignanów.
Owoce ostropestu plamistego zawierają sterole i substancje czynne o "amfifilowych" (podwójnych) właściwościach. Mają one polarną i apolarną cząsteczkę i zawierają cząsteczkę rozpuszczalną w lipidach i rozpuszczalną w wodzie. Obie grupy polarne są łatwo rozpuszczalne w rozpuszczalnikach organicznych (Kidd P, Head K. 2010).
Technologia ekstrakcji stosowanych przez nas substancji aktywnych jest wyjątkowa. Oprócz tłoczonego na zimno oleju, używamy tłoczonego na zimno, nalewanego ciasta do ekstrakcji składników aktywnych o różnych właściwościach polarności. Dodajemy naturalną substancję amfifilową, aby wspomóc wchłanianie składników aktywnych. Rezultatem jest dobre wchłanianie i doskonałe działanie sylimaryny.
Niekorzystne skutki glifosatu są trudne do uniknięcia w naszym współczesnym świecie. Fulvicherb - Synergy to unikalna formuła, która pomaga w detoksykacji organizmu, oprócz żywności z odpowiednich źródeł.
Przeczytaj artykuł w języku niemieckim: Glyphosat i Nierenschaden - eine mögliche Ursache
Przeczytaj artykuł w języku polskim: Uszkodzenie nerek i rola glifosatu