Najważniejsze korzyści zdrowotne chleba na zakwasie

Rysunek 1: Skład ziarna pszenicy (Źródło: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5707740/)

Rysunek 1. przedstawia składniki ziarna pszenicy. Warstwa aleuronowa otrębów jest bogata w cenne substancje, takie jak tłuszcze, przeciwutleniacze, witaminy, mikro- i makroelementy. Pod tym względem jest jeszcze bardziej wartościowa. Otręby dostarczają dużą ilość Błonnik pokarmowyDlatego też chleb z mąki pełnoziarnistej ma wyższą zawartość błonnika. Otręby nie są wysokiej jakości błonnikiem pokarmowym, a zwłaszcza nie rozpuszczalnym w wodzie, fermentowalnym błonnikiem, który jest niezbędny do odżywiania pożytecznych bakterii jelitowych.

90 % toksyn grzybowych w zbożach znajduje się w otrębach. Dane pokazują, że 10-30 % zawartości toksyn grzybowych DON w ziarnie przechodzi do białej mąki podczas mielenia. Jednakże, otręby są frakcją, w której toksyna grzybowa może być obecna do dziesięciu razy więcej niż pierwotna wartość ziarna pszenicy, tj. jeśli pszenica z 0,5 ppm DON jest mielona, zawartość DON we frakcji otrębów może wynosić do 3-5 ppm.

Biała mąka, która jest wytwarzana z tej samej pszenicy, zawiera tylko 10 % toksyny grzybiczej w porównaniu do mąki razowej. Najgorsze pod względem zawartości toksyn grzybiczych są chleby i bułki z otrębami. Jest to szczególnie ważne w wilgotnych latach.

Ogólnoustrojowe i miejscowe (wchłanialne) pestycydy gromadzą się w łusce, dlatego należy unikać mąki pełnoziarnistej.

Zespół nieszczelnego jelita i chleb pełnoziarnisty

Zarodki pszenne (z zawartością witamin, minerałów, lipidów i przeciwutleniaczy) z pewnością uczyniłyby chleb bardziej wartościowym, gdyby nie zawierały białka aglutyniny zarodków pszennych (białko WGA). Jest to roślinny antygen lektynowy, substancja wywołująca stany zapalne. Gdy jego obecność w jelitach wiąże się z zespołem nieszczelnego jelita, jest to żywność o właściwościach antygenowych wywołujących reakcję zapalną. Choroba autoimmunologiczna do uruchomienia.

Zarodek gromadzi również pestycydy. Wartość biologiczną kiełków pszenicy potwierdzają analizy chemiczne, ale ważniejsza jest struktura, w jakiej związki te występują w roślinie. Jeśli występują w postaci lektyn lub innych form o właściwościach antygenowych, należy ich unikać!

Nawet żywność i surowce o dobrej wartości odżywczej powinny zostać poddane ponownej ocenie, jeśli działalność człowieka ma na nie negatywny wpływ. Istnieje wiele takich skutków w żywności. Jednym z przykładów jest lecytyna, biologicznie bardzo cenny składnik dodatków do chleba. Jednakże, jeśli lecytyna pochodzi z genetycznie modyfikowanej soi, istnieje ryzyko.

Chleb in vivo i in vitro

Dużym błędem w dzisiejszej ocenie żywności jest przedkładanie wyników testów chemicznych nad wszystko inne.

W organizmie ludzkim chleb nie jest oceniany "in vitro" (jego zachowanie w probówce) na podstawie testu chemicznego, ale "in vivo" (jego zachowanie w żywym organizmie).

Angielski biolog profesor Harry Smith i jego współpracownicy zwrócili uwagę na znaczenie badań "in vivo" w połowie lat pięćdziesiątych. W wielu przypadkach "in vivo" i "in vitro" nie prowadzą do tego samego wyniku w biologii.

In vivo veritas - prawda leży w żyjących!

Jeśli porównać białą mąkę z mąką pełnoziarnistą, z punktu widzenia zdrowia nic nie przemawia na korzyść chleba z mąki pełnoziarnistej. Zespół nieszczelnego jelita i białko WGA mogą razem wywoływać wiele chorób autoimmunologicznych.

Jedynym zyskiem przemysłu młynarskiego z wykorzystania mąki razowej jest to, że mąka razowa może być sprzedawana po cenach mąki z otrębami i zarodkami pszennymi.

Chleb na zakwasie i nietolerancja glutenu

Do lat 90-tych XX wieku większość ludzi nigdy nie słyszała o nietolerancji glutenu. W pierwszej połowie XX wieku i w wiekach wcześniejszych chleb i makaron były podstawowymi produktami spożywczymi dla większości populacji.

Sto lat temu ludzie jedli pięć razy więcej chleba niż obecnie. Większość odmian pszenicy zawierała od 30 do 40 % więcej glutenu niż dzisiejsze odmiany, ale ludzie nie mieli nietolerancji glutenu.

Wrażliwość na gluten jest czymś, czego nie rozumiemy, gdy patrzymy na statystyki, ponieważ nasi przodkowie, którzy żyli przed nami i mieli taki sam skład genetyczny jak my, musieli być dotknięci wrażliwością na gluten przez 10-15 pokoleń bez przerwy, ponieważ spożycie chleba było około pięć razy wyższe niż obecnie.

Ale nie było żadnego problemu! Dlaczego?

Teoria, że zmodyfikowane odmiany pszenicy mogą być przyczyną nadwrażliwości na gluten, jest następnie przedstawiana w całkowicie nienaukowy sposób.

Jakość chleba i zawartość glutenu

Najważniejszym czynnikiem wpływającym na jakość chleba jest zawartość glutenu. Im wyższa zawartość glutenu, tym lepiej ciasto może być wyrabiane, ugniatane, rozciągane i formowane, a chleb będzie lżejszy, bardziej miękki i delikatny.

W pierwszych sześciu dekadach XX wieku słynne na całym świecie węgierskie odmiany pszenicy produkowały najlepszej jakości mąkę na świecie. Odmiany Bánkúti 1201 i Bánkúti 1205 wyhodowane przez László Barossa były najlepszej jakości odmianami pszenicy i były uprawiane na 80-85 % ziemi w kraju. W latach 60. odmiany Bánkúti zostały zastąpione radzieckimi odmianami pszenicy Bezostaya ze względu na nacisk na masową produkcję, możliwość zbioru maszynowego i inne względy.

Odmiana Bánkúti 1201 miała wilgotność cykorii 49,45 %, a zawartość suchej cykorii 17,23 %. Jeśli dzisiejsza pszenica ma wilgotność cykorii 28%, to zgodnie z powszechną praktyką nadaje się już do przemiału pszenicy, tj. do produkcji chleba. Mąka pszenna o jakości przemiałowej, otrzymywana z odmian nadających się obecnie na mąkę chlebową, ma średnią zawartość glutenu mokrego 30-35% i zawartość glutenu suchego 10-12%.

Gdzie więc tkwi błąd, jeśli dzisiejsza pszenica zawiera około 30-40% mniej glutenu?

Mówiąc prościej, wina leży w tym, że nasze mamy i babcie piekły chleb z pszenicy na zakwasie, mimo bardzo wysokiej zawartości glutenu, dzięki czemu nikt nie cierpiał na nietolerancję glutenu mimo bardzo wysokiej zawartości glutenu.

Rola FODAMP i białka WGA

Aby zrozumieć ten problem, musimy wyjaśnić pojęcia i skutki glutenu, FODMAP i białka WGA (białka aglutyniny kiełków pszenicy) jako lektyn w mące chlebowej.

Ziarno pszenicy składa się z trzech części: Bielma, łuski i warstwy aleuronowej. Bielmo jest tkanką odżywczą, zawiera gluten i FODMAP. Zarodek pszenicy, który zawiera jądro i łuskę, jest nośnikiem białka WGA.

Biała mąka chlebowa składa się głównie z bielma, które składa się ze skrobi i glutenu. Biała mąka chlebowa zawiera dwie niebezpieczne substancje, gluten i FODMAP.

Gluten składa się z dwóch części, gluteniny i gliadyny. Te dwa białka są połączone ze sobą mostkiem dwusiarczkowym. Białka glutenowe w mące pszennej, głównie prolaminy i gliadyny, mają silny potencjał antygenowy. Wykorzystując wspomaganą komputerowo technikę modelowania "in silico", możliwe było wykazanie, że w glutenie gatunków Triticum obecnych jest ponad 60 immunogennych peptydów. Mogą być one degradowane przez enzymy proteazy i piratazy wytwarzane przez grzyby zakwasowe (Saccharomyces exiguus, C. holmii, Issatchenkia orientalis, C. krusei, Aspergillus niger i A. oryzae). Wydajność degradacji fermentacyjnej jest zwiększana przez różne gatunki i szczepy bakterii Lactobacillus, które przeprowadzają wtórną hydrolizę za pomocą swoich systemów proteaz.

Brak reakcji immunologicznej na gluten w chlebie na zakwasie

Peptydy wytwarzane podczas fermentacji nie mają epitopów ani determinantów antygenowych, więc nie są rozpoznawane jako antygeny przez układ odpornościowy i nie wywołują reakcji obronnej. Sfermentowany gluten nie ma działania zapalnego. Nie ma zatem rozpoznania immunogennego i celiakia nie może się rozwinąć. 

Gluten nie tylko uszkadza błonę śluzową jelit i powoduje zespół nieszczelnego jelita. Jeśli dostanie się do krwiobiegu, aktywuje komórki prezentujące antygen (makrofagi) i wywołuje reakcję immunologiczną w organizmie.

Niesfermentowany gluten nie tylko uszkadza błonę śluzową jelit i powoduje zespół nieszczelnego jelita. Jeśli dostanie się do krwiobiegu, aktywuje komórki prezentujące antygen (makrofagi) i wywołuje reakcję immunologiczną w organizmie.

Co to jest FODMAP?

FODMAP to grupa fermentowalnych węglowodanów. Grupa ta obejmuje (F) fermentowalne (O) oligosacharydy, (D) disacharydy, (M) monosacharydy (A) i (P) poliole (alkohole cukrowe).

Fermentowalne węglowodany nie mogą być rozkładane przez nasze enzymy trawienne, ale są fermentowane przez bakterie. FODMAP stanowią problem dla osób cierpiących na SIBO (Small Intestinal Bacterial Overgrowth).

Zwykle w dwunastnicy, pierwszym odcinku jelita cienkiego, oraz w kolejnym odcinku, jelicie czczym, znajduje się około 10 bakterii na 1 ml treści jelitowej. Ostatnią częścią jelita cienkiego jest jelito kręte. Gdy jelito funkcjonuje optymalnie, w jelicie krętym znajduje się około 1 000 do 100 000 bakterii na ml.

W porównaniu z jelitem grubym, którego treść jelitowa zawiera do 100 miliardów bakterii na ml, flora jelitowa w jelicie cienkim jest stosunkowo niska w normalnych warunkach.

Innym problemem jest to, że w SIBO w jelicie cienkim znajdują się rodzaje bakterii, które nie powinny się tam znajdować. Fermentują one składniki FODMAP chleba, hamują wchłanianie składników odżywczych i trawienie oraz powodują spory bałagan w jelicie cienkim.

SIBO jest również ściśle związane z nietolerancją laktozy. Bez wystarczającej ilości enzymu laktazy, laktoza (fermentujący disacharyd w mleku) nie może zostać strawiona i dlatego musi zostać przetworzona przez bakterie w jelicie grubym. Inne wcześniejsze badanie wykazało, że SIBO jest również związane z nieprawidłowym wchłanianiem fruktozy i sorbitolu. Są to również FODMAP.

U osób z nietolerancją FODMAP niektóre węglowodany mogą być nadmiernie fermentowane, co prowadzi do wzdęć, wzdęć, bólu, złego trawienia i nadmiernego namnażania się niepożądanych patogennych szczepów bakterii.

Informacje o lektynach

Lektyny są ważne, ponieważ lektyna rośliny pszenicy, tak zwane białko aglutyniny kiełków pszenicy, WGA (aglutynina kiełków pszenicy), znajduje się w części zarodkowej ziarna pszenicy.

Lektyny to glikoproteiny, cząsteczki białek z oligosacharydami na ich powierzchni (zwykle kombinacja 3-10 monosacharydów). Grupy oligosacharydów "przyczepione" do białek mają specyficzną strukturę przestrzenną, która jest "odczytywana" przez miejsca wiązania lektyn, tj. specyficznie rozpoznawana przez układ odpornościowy. Każda z tych interakcji jest słaba, ale zgodnie z zasadą "wiele małych robi różnicę", wiele słabych interakcji synergistycznie wywołuje silne efekty. Białka w komórkach prezentujących antygen naszego organizmu, które rozpoznają kod węglowodanów, rozpoznają szkodliwy i powodujący stan zapalny kod cukru i wywołują odpowiedź immunologiczną.

Dlaczego lektyny występują w roślinach?

Wszystkie tkanki roślinne zawierają lektyny, więc nie możemy ich całkowicie unikać. Lektyny to system samoobrony, który rośliny opracowały, aby zaszkodzić "wrogom", którzy je zjadają. Lektyny znajdują się głównie w płynach rozrodczych roślin, w tym w nasionach roślin.

Dr. Árpád PusztaiÁrpád Pusztai, węgierski biochemik pracujący w Szkocji, jest odkrywcą biologicznego działania lektyn i światowym liderem w badaniach nad lektynami. Árpád Pusztai urodził się w Budapeszcie 8 września 1930 roku. W 1953 r. ukończył studia chemiczne na Uniwersytecie Eötvös Loránd. Po klęsce rewolucji węgierskiej w 1956 r. wyjechał do Anglii. Uzyskał doktorat z biochemii w Instytucie Listera. Przez następne 36 lat Pusztai pracował w Rowett Institute, koncentrując się głównie na lektynach roślinnych. Wraz z żoną, dr Zsuzsą Bardócz, opublikował ponad 270 prac naukowych i napisał 3 książki. Stali się uznanymi na całym świecie ekspertami w dziedzinie lektyn.

Większość lektyn nie może być denaturowana lub strukturalnie rozkładana przez ciepło, smażenie lub gotowanie. Na przykład lektyny zbożowe są odporne na działanie ludzkich soków trawiennych.

Lektyny w naszej żywności są dla nas niestrawne, a niektóre lektyny, jak udowodniono naukowo, powodują poważną toksyczność jelitową. Problemy autoimmunologiczne przyczyna.

Najlepszym sposobem na rozbicie lektyn jest fermentacja. Bakterie i grzyby są wykorzystywane do rozbijania "kodów cukrowych" kodowanych przez oligosacharydy, które powodują stany zapalne i uszkadzają komórki ludzkie i zwierzęce.

Na przykład w przypadku chleba na zakwasie dzieje się to podczas fermentacji, która trwa od 8 do 16 godzin.

Lektyna pszenicy jest białkiem aglutyninowym kiełków pszenicy

Co ciekawe, białko aglutyniny kiełków pszenicy jest również wykorzystywane jako środek przeciwzapalny w genetycznie zmodyfikowanych roślinach. Białko WGA "wszczepione" do roślin GM jest środkiem przeciwzapalnym, którego roślina GM używa do obrony przed szkodnikami.

Celiakia i chleb na zakwasie

Celiakia nie rozwija się, jeśli przez całe życie jesz chleb na zakwasie. Zakwas to sfermentowane drożdże. Zakwas to korzystna aktywność drożdży oraz homo- i heterofermentatywnych bakterii kwasu mlekowego i octowego. Trawienie enzymatyczne mąki chlebowej jest przeprowadzane przez enzymy trawiące węglowodany: amylazę, proteazę i piratazę oraz enzymy trawiące białka drożdży. Oligosacharydy białka WGA oraz oligo- i disacharydy FODMAP są rozkładane na cukry proste przez enzymy rozkładające węglowodany amylazy w zakwasie. Aktywność bakterii przekształca monosacharydy w alkohol poprzez fermentację alkoholową, a następnie w kwas mlekowy, kwas octowy i dwutlenek węgla przez bakterie homo- lub heterofermentatywne. Część dwutlenku węgla zakwasza chleb, podczas gdy część jest usuwana w procesie zakwaszania. Powstałe kwasy organiczne konserwują chleb.

Podczas procesu zakwaszania mąka traci od 1,2 do 2,7 % swojej własnej wagi w wyniku fermentacji. Jednocześnie efekt fermentacji grzybów i bakterii w zakwasie sprawia, że mąka chlebowa jest bardziej strawna i niweluje jej działanie prozapalne.

Inne ważne zjawisko występuje w chlebie na zakwasie w wyniku aktywności fermentacyjnej. Mąka pszenna nabiera smaku umami, który wynika głównie z wysokiej zawartości aminokwasów glutaminianowych w glutenie. W ten sposób chleb na zakwasie staje się aromatyczny dzięki naturalnej fermentacji. Smak nowoczesnego chleba jest tworzony przez wzmacniacze smaku.

Chleb z mąki pszennej pieczony na drożdżach rośnie od 8 do 10 godzin, natomiast z mąki żytniej - 16 godzin. Tradycyjny wypiek chleba zależy od dobrego zakwasu, ugniatania (spulchniania) i czasu.

Grzyby i bakterie w zakwasie współpracują ze sobą, wspierając się i uzupełniając. Wytwarzają również substancje, które zapobiegają namnażaniu się szkodliwych bakterii w zakwasie. W ten sposób proces mikrobiologiczny w cieście jest kontrolowany. Zasadniczo są to korzystne antybiotyki. Te przyjazne dla jelit antybiotyki są wytwarzane przez heterofermentatywne bakterie kwasu mlekowego w chlebie na zakwasie. Po upieczeniu te przyjazne dla jelit antybiotyki są wchłaniane do jelit, gdzie pomagają utrzymać zdrowy mikrobiom.

Kwas askorbinowy zawarty w zakwasie wytwarza po podgrzaniu dużo dwutlenku węgla, który "zakwasza" chleb. Kwasy organiczne zawarte w środku do pieczenia (kwas mlekowy, kwas octowy, kwas propionowy, kwas winowy, kwas sorbowy i ich pochodne) konserwują chleb.

Lecytyna sojowa GMO w nowoczesnym chlebie

Kwas organiczny sztucznie dodany do mąki reguluje wartość pH ciasta, dzięki czemu środek do pieczenia skutecznie zapobiega naturalnemu tworzeniu się drożdży, które mogą pojawić się w cieście podczas krótkiego czasu wyrastania. Miękkość i podatność chleba na obróbkę gwarantuje lecytyna, którą można stosować w nieograniczonych ilościach. Lecytyna jest bardzo cennym składnikiem żywności. Jedynym dużym problemem jest to, że pochodzi z genetycznie modyfikowanej soi! Dzięki temu składnikowi wprowadzamy soję GMO do żywności.Glifosat-problem* dotyczący dodawania chleba do naszej codziennej diety.

Smak umami w chlebie

Wiemy, że smak umami chleba na zakwasie pochodzi od aminokwasu glutaminy, który staje się "widoczny" dla kubków smakowych w procesie fermentacji. Pytanie brzmi, co nadaje chlebowi smak umami.

Zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania żywności, wzmacniacze smaku nie muszą być oznaczane na żywności. Istnieje coraz więcej badań dotyczących stosowania aminokwasu L-lizyny jako wzmacniacza smaku w mące chlebowej i różnych produktach makaronowych wytwarzanych z mąki pszennej. Naukowym wyjaśnieniem stosowania L-lizyny w żywności, zwłaszcza w żywności wytwarzanej z mąki pszennej, jest to, że L-lizyna jest dobrym dodatkiem do składu aminokwasowego mąki pszennej. Według ekspertów, którzy popierają tę koncepcję, dodatek L-lizyny sprawia, że żywność wytwarzana z mąki pszennej jest bardziej wartościowa biologicznie.

Według innych opinii, L-lizyna jest wolnym aminokwasem ze względu na zawartość lizyny.Arginina-Antagonizm powoduje różne problemy w organizmie. Między innymi ma negatywny wpływ na układ krążenia, ciśnienie krwi i funkcje odpornościowe.

Higiena i chleb na zakwasie

Powstaje pytanie, w jaki sposób chleb na zakwasie mógł być przechowywany przez 8-10 dni bez żadnych problemów i bez pleśni w znacznie gorszych warunkach higienicznych tradycyjnego wiejskiego wilgotnego pomieszczenia z brudną podłogą. Dziś bochenek chleba spleśniałby w ciągu 2-3 dni, nawet jeśli jest przechowywany w nowoczesnej kuchni w znacznie lepszych warunkach higienicznych.

Wyjaśnienie jest proste! Chleb na zakwasie rozkłada cukier, który jest odpowiedzialny za stan zapalny. Pleśnie również szukają tego cukru, ale znajdują go tylko w chlebie na zakwasie.

Największym problemem chleba z dodatkami nie jest to, że zawiera dodatki, ale to, że nie zachodzi w nim fermentacja!

Historia chleba na zakwasie

Nasi przodkowie szanowali i cenili chleb. Nazywali go życiem, Bożym błogosławieństwem, najważniejszym pokarmem ludzkości. Spożywano go przy prawie każdym posiłku. Domowy chleb wypiekano z czystej mąki pszennej lub mieszanki mąki żytniej i pszennej. Jego wielkość różniła się w zależności od regionu.

Średnia waga wynosiła od 4 do 6 kg, średnica od 25 do 35 cm, średnia wysokość od 10 do 12 cm dla chleba żytniego i od 20 do 25 cm dla chleba pszennego.

W przeszłości chleb był pieczony wyłącznie przez kobiety. Chleb był zwykle ugniatany i pieczony przez samą żonę rolnika. W zależności od wielkości rodziny i pieca, pieczono od sześciu do ośmiu bochenków co jeden do dwóch tygodni. Wypiek zajmował zwykle od 18 do 20 godzin.

Dziewczęta uczyły się piec chleb w wieku 14-15 lat i wszystkie musiały się tego nauczyć, zanim mogły wyjść za mąż. Tylko te, które potrafiły piec chleb, były uważane za dziewczęta na sprzedaż.

Co piwo i chleb mają ze sobą wspólnego

Piwo nie bez powodu nazywane jest płynnym chlebem, ponieważ jest ono produktem fermentacji.

Napis "Brewed in accordance with the Purity Law" z 1516 roku do dziś widnieje na puszkach i butelkach wielu niemieckich marek piwa.

Stanowi ona, że piwo może zawierać tylko trzy składniki: słód, chmiel i wodę.

Chleb drożdżowy i chleb na zakwasie

Chleb drożdżowy to pośrednia forma chleba na zakwasie i nowoczesnego chleba. Chleb jest pieczony z drożdżami piekarskimi (Saccharomyces cerevisiae) przez 2-3 godziny. FODMAPs (cukry) w mące chlebowej są wykorzystywane do tworzenia rosnącego dwutlenku węgla i konserwujących kwasów organicznych. Maltoza nie może być fermentowana przez grzyby i pozostaje w chlebie drożdżowym, co skraca okres jego przydatności do spożycia.

Homo- i heterofermentatywne bakterie kwasu mlekowego również odgrywają rolę w enzymatycznej konwersji glutenu i białka WGA. Oznacza to, że degradacja tych dwóch szczególnie ryzykownych substancji prozapalnych nie jest kompletna.

GM soja i glifosat

W 1996 roku tak zwana soja RR została zatwierdzona w USA. Rośliny soi są opryskiwane dwa do czterech razy w roku. W ciągu ostatnich 22 lat pozostałości chemiczne Glifosat w soi wzrosła z 0,1 mg/kg do 20,0 mg/kg. W USA limit musiał zostać podniesiony do 40 mg/kg dwa lata temu, ponieważ limit 20,0 mg/kg w soi został przekroczony.

W grę wchodzą ogromne interesy naukowe i gospodarcze, za i przeciw. Soja GM nie może być uprawiana w Europie! Jednak dzięki wolnemu handlowi znaczna ilość paszy i żywności z soi GM trafia do Unii Europejskiej.

Kilka argumentów od przeciwników GMO, którzy martwią się o przyszłość ludzkości:

• Zabija niektóre grzyby i bakterie żyjące w glebie
• Przydatne Bakterie jelitowe są wrażliwe na glifosat. Większość szkodliwych bakterii jelitowych nie reaguje na glifosat, co czyni go jednym z najważniejszych czynników wywołujących dysbiozę jelitową
• Jako centralny organ metaboliczny wątroby, blokuje kluczowy enzym, cytochrom p450, który odgrywa ważną rolę w różnych procesach metabolicznych wątroby. Obejmują one regulację równowagi hormonalnej i rozkład ksenobiotyków (obcych substancji, takich jak toksyny).

Oczywiście my sami nie będziemy opowiadać się za soją modyfikowaną genetycznie, ponieważ nasz senior Twórca produktuinżynier rolnictwa, który od 30 lat zajmuje się hodowlą i żywieniem zwierząt w kraju i za granicą, nie może podać ani jednego pozytywnego argumentu!