Opryszczka, lizyna i antagonizm aminokwasów

Czym jest antagonizm aminokwasów?

Osoba fizyczna Aminokwasy konkurują o substancję nośnikową z glukozą i wolną Aminokwasy. Antagonizm aminokwasów wynika z faktu, że na przykład lizyna wykorzystuje tę samą substancję nośnikową, co Arginina zastosowań. Przedawkowanie lizyny może zatem prowadzić do niedoboru argininy.

Istnieje również antagonizm między treoniną i tryptofanem oraz podobna konkurencja między treoniną i waliną. Istnieje wiele antagonizmów aminokwasów, których konsekwencje są trudne do zrozumienia. Brak równowagi aminokwasów może stanowić problem z powodu antagonizmu. Niektóre aminokwasy mają znaczące skutki toksykologiczne, takie jak tyrozyna.

Wirus opryszczki i lizyna

Przeciwwirusowe działanie lizyny opiera się na fizjologicznym efekcie antagonizmu aminokwasów. Lizyna zapobiega wchłanianiu argininy. Wirus opryszczki nie może się replikować przy braku argininy, a objawy kliniczne ustępują w ciągu 2-3 godzin. Już 2 gramy lizyny zapobiegają replikacji wirusa. Antagonizm lizyny i argininy jest bardzo wysoki. Przyczyną występowania wirusów opryszczki jest immunosupresja. Lizyna nie hamuje replikacji wirusa, gdy jest spożywana z naturalnym białkiem o wysokiej zawartości lizyny (np. w mięsie), ponieważ towarzyszą jej znaczne ilości argininy. Tylko wolny aminokwas lizyna ma działanie hamujące. Naturalne białko nie zawiera lizyny jako wolnego aminokwasu, ale w postaci di- i tripeptydów.

Gdzie i jak wchłaniane jest białko?

Dominującą formą wchłaniania peptydów jest adsorpcja di- i tripeptydów. Ostateczna hydroliza tych peptydów odbywa się w komórkach błony śluzowej jelita cienkiego przez peptydazy. W rezultacie tylko wolne aminokwasy dostają się do krążenia wrotnego. Wchłanianie aminokwasów jest zatem bardziej optymalne z dipeptydów niż z wolnych aminokwasów.

Liczne wolne aminokwasy mają działanie lecznicze, takie jak tryptofan, który działa jako doskonały środek nasenny, przeciwbólowy i przeciwdepresyjny. Fenyloalanina jest środkiem przeciwlękowym i przeciwdepresyjnym, który zwiększa pożądanie seksualne.

Ponadto opisano liczne zmiany fizjologiczne dla argininy, ornityny, glutaminy, kwasu glutaminowego, kwasu asparaginowego, cystyny, cysteiny, glicyny, metioniny i tyrozyny, które są klasyfikowane jako efekty leków.

Warto przytoczyć poniższy cytat Earla Mindella z książki na temat suplementów diety i witamin: Jeśli chodzi o suplementy aminokwasowe, autor ostrzega przed regularnym stosowaniem ich jako substytutu żywności, przyjmowaniem ich w ekstremalnie wysokich dawkach lub podawaniem ich zamiast leków bez porady lekarza. Zaleca się, aby produkty te były zawsze trzymane z dala od dzieci.

Wchłanianie węglowodanów

Podczas wchłaniania węglowodanów organizm preferuje disacharydy w stosunku do monosacharydów. Podobnie jak w przypadku wchłaniania dipeptydów i aminokwasów, disacharydy są wchłaniane szybko i biernie. Z drugiej strony monosacharydy są wchłaniane w wolniejszym, energochłonnym procesie, który wymaga aktywnej cząsteczki nośnika, zanim dostaną się do krążenia wrotnego.

Glukoza jest cukrem prostym, który może hamować wchłanianie aminokwasów

Cząsteczka przenosząca glukozę jest taka sama jak lizyna. Intensywne spożycie glukozy przerywa transport aminokwasów. Niekorzystne jest zatem spożywanie cukrów prostych, takich jak glukoza lub lizyna. Fruktoza i jednocześnie duże ilości wolnych aminokwasów, ponieważ glukoza może być również przeszkodą we wchłanianiu aminokwasów.

Aminokwasy mogą być również toksyczne

Patofizjologia toksyczności aminokwasów nie została jeszcze wystarczająco zbadana. Dlatego tym ważniejsze jest, aby eksperci działali ze szczególną odpowiedzialnością podczas stosowania sfermentowanych i syntetycznych aminokwasów. Dlatego bardzo ważne jest, aby dokładnie monitorować stosowanie aminokwasów.

Zależności są złożone: aminokwasy, które są upośledzone przez antagonizm, przechodzą przez Trawieniew kierunku dystalnym bez wchłaniania. Ze względu na antagonizm aminokwasów, wolne aminokwasy są łatwiej atakowane przez enzym dekarboksylazę. Enzym ten jest neutralizowany przez szkodliwe Bakterie jelitowe (E. coli, Salmonella sp. i Clostridium sp.), które namnożyły się w dysbiozie.

Do 80% białek anabolicznych jest wchłanianych w jelicie w postaci dipeptydów. Niewchłonięte białka anaboliczne są najczęściej obecne w treści jelitowej w postaci di- i tripeptydów. Niewchłonięte wolne aminokwasy mogą być bezpośrednio przekształcane w aminy biogenne dzięki aktywności enzymu dekarboksylazy. Mogą być one zatem lepiej przekształcane w aminy biogenne niż inne aminokwasy.

Następujące aminy biogenne mogą pochodzić z dowolnego aminokwasu:

• Arginina jest przekształcana w agmatynę
• Ornityna przekształca się w putrescynę, a lizyna w kadawerynę.
• Metionina staje się sperminą i spermidyną
• Arginina powstaje z ornityny w cyklu mocznikowym
• Tryptofan przekształca się w serotoninę
• Fenyloalanina do fenyloetyloaminy
• Tyrozyna do tyraminy

W literaturze patofizjologicznej i metabolicznej na temat toksyczności aminokwasów często można znaleźć stwierdzenie: "W ostatnich latach badania koncentrowały się na wyjaśnianiu chorób związanych z brakiem równowagi aminokwasowej. Zaskakujące jest to, że metabolizm organizmu może zostać zakłócony przez spożycie lub odstawienie niewielkich ilości aminokwasów. Jednak organizm łatwo utlenia białka, które są dostarczane w nadmiarze w dużych ilościach".

Endogenne i egzogenne aminy biogenne

Aminy znane są jako aminy biogenne. Wiele z nich pełni ważne funkcje biologiczne i znane są jako hormony tkankowe. Istnieją endogenne i egzogenne aminy biogenne. Endogenne aminy biogenne są wytwarzane w różnych narządach w kontrolowanych warunkach i odgrywają ważną rolę w precyzyjnej regulacji organizmu. Pełnią one kilka funkcji fizjologicznych. Regulują ciśnienie krwi i wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Biorą udział w przekazywaniu bodźców i kontrolują wiele procesów fizjologicznych poprzez precyzyjną regulację neuronów. Są również neuroprzekaźnikami.

Histamina jest aminą biogenną pochodzącą z histydyny. Tyramina jest otrzymywana z tyrozyny, serotonina i tryptamina z tryptofanu, kadaweryna z lizyny (trucizna kadawerynowa), kwas γ-aminomasłowy z kwasu glutaminowego, putrescyna z ornityny i argininy.